شبی که برای اولین بار برایت نوشتم؛ دقیقا میدانستم چه میکنم ...

 میدانستم نوشتن ابدی است ... میدانستم با حرف زدن فرق دارد؛

 میدانستم اینجا باید از عشق و اسارتم بنویسم برایت ... میدانستم
   
کاغذ

 هایم با حافظه فرق دارد؛ حافظه ای که فراموش میکند ... حافظه ای که

 کمرنگ میکند خاطره ها را ... اما کاغذ هایم میمانند ... برای سال هایی
 
که شاید حتی بیشتر از عمر من باشند!

پس بدان که میدانم که چه مینویسم ... و به اندازه ی جاودانه شدن

نوشته هایم؛ به ابدی بودن احساسم اطمینان دارم ... بدان که مینویسم
 
که بماند ... برای تو؛ برای زمان هایی که روزی فکر کنی کم عاشقت

 شده ام!